551. gün

Bu ihtimalle öyle uzun vakit geçirdik ki acaba kanıksadım mı?
Kızım her şeye inat bizimle mi kalacak yoksa, içimin cayır cayır yanmayışı bundan mı?
Yoksa şoktan mı?

Geçtiğimiz perşembe öğlen saatlerinde yola çıkıp akşama doğru Samsun’a vardık. Cuma sabahı fakülteyi arayıp durumumuzu hatırlatarak gelebilip gelemeyeceğimizi sordum. Öğleden sonra gelmemin uygun olduğunu söylediler 13.30 gibi fakültedeydik. Böceğimi alıp götürdüler, tam kan sayımı yapılacağını ultrasonla genel olarak bakılacağını ve bahsettikleri 2 yeni lenf nodundan örneklerin alınacağını söylediler. Yaklaşık 1-1buçuk saat bekledikten sonra bu sefer parçaları benim patoloji bölümüne ileteceğimi söylediler, verirlerken de doktor bey kan sayımı neticesinde nötropeni izlenmediğini ve ultrasonda da herhangi bir sistemde tutulum görmediğini, kötü bir ihtimal varsa dahi malign olacağını pek düşünmediğini söyledi. Neredeyse mutluluktan ağlayacaktım. Sonucun pazartesi ya da salı günü çıkabileceğini söyledi. Parçaları alıp patoloji bölümüne götürdük.

Geçen sefer de bana pazartesi salı denip açıklanması cumayı bulduğundan, sonuç belli olduğunda aramalarını beklediğimden sürekli aramadım. En sonunda bugün hala aranmadığım için arayıp, sormak istedim. Telefonu cevaplayan bey efendi benden bazı bilgiler aldıktan sonra birine danıştı ve döndü. “Lenfoma pozitif tedavisi için arayacaklarmış” dedi. İşte haftalar süren korkumun, telaşımın, dualarımın uzandığı cümle...

Ne zaman ararlar diye sorduğumda muhtemelen yarın ararlar, dedi. Mümkünse bugün müsat olduklarında arayabilirlerse minnettar olurum söyler misiniz dedim, tabii ki dedi. Saat 16.30 gibiydi, şu an 17.18, bu saatten sonra da aranacağımı sanmıyorum.

Miniğim çok hırpalanmadan bizimle kalsın Allah’ım, ne olur... küçücük bedeni çok yorulmasın ve hiçbir yere de gitmesin ya Rabbim... Onu bize bağışla Allah’ım, ona ve bize acı.

543. gün

Buraya yazdığım gün akşama doğru, veteriner fakültesinden patolojiden çıkan sonucu bildirmek üzere sonunda aradılar. Yaptığımız konuşma tüm hislerimi muallakta bıraktı, ne sevinebildim ne sevinemedim, ne umutlanabildim ne umutlanamadım. Aldıkları örnekte lenfomada görülen b lenfosit yoğunlaşmasını gördüklerini ama yine bunun teşhisinde kullandıkları boyama yöntemlerini kullandıklarında boyanmadığını yani bunu doğrulayamadıkladını söyledi. Net bir sonuca varabilmek için, en az 2 lenf nodundan daha örnek alacaklarını, tam kan sayımı yapılacağını söylediler. Böceğimin genel durumu da çok şükür ki iyi olduğu için, ve biz de farklı bir şehirde olduğumuz için, müsait olduğunuz bir zaman getirebilirsiniz dendi. Biz de bir terslik olmazsa yarın değil ertesi gün, yani cuma günü gideceğiz. Benim cumartesi günü Ankara’da Tıpdil sınavım var, bir terslik olmazsa oradan geçerim diye düşündüm.

O günden beri neşem öyle yerine geldi ki. Pozitif düşünüyor ve dua ediyorum, Allah’ım minik böceğimizi Şeker’e ve bana bağışlasın. Onu çok seviyoruz... gerçekten.

Bugün burayı açmamın sebebi aslında başkaydı. Buraya sanırım hiç yazmadım, ama aslında evimizde şu an 3 kedi var. Bir de misafir kedimiz var, geldiğinde hasta idi, iyileştikten sonra belki ailemize katılır diye düşündüm ve kızlarla bir araya gelmeleri için şansımı denedim, ama başarılı olamadım. Onun olduğu ortamlarda bazen Şeker ile Böcek birbirlerine hırlamaya başladı, misafir kedi (Adı şimdilik Cozur. Bu ismi ona hastalık zamanlarındaki cozurdatmalarından ötürü koydum, anlamanın çok zor olmadığı gibi probleminin tezahürü gastrointestinal sistemde idi) çok cesur çıktı ve hiçbir şekilde kızlardan korkmayıp, üstüne kör gözüne parmak dercesine kızların üzerine oyun sanarak atladı durdu, derken kaynaşma sağlanamadı. Sonra baktım ki ev sahibi kızlarımın psikolojileri etkileniyor, aynı ortama getirmeyi birbirlerine göstermeyi tümüyle bıraktım, pes ettim. En sonunda geçtiğimiz hafta bir ilan açtım Cozur için ama, kaydadeğer bir talip de olmadı.

Uzun zaman banyoda ikamet etti kendisi, orada aslında kızlardan daha izole oluyordu. Ama zamanla mutlu olamadığını fark edip, iyileştiğinden de emin olduğumda, Böcekimi de ilk ağırladığımız odaya aldım. Resmen bakışları değişti, psikolojisi fark etti, daha akıllı bir kedi oldu. Maaşallah. Yine de ne yalan söyleyeyim, onun bir can taşıdığının elbet farkındaydım ama, onun canının kıymetinin farkında olmadığımı, ilk kez tırnağını keserken fark ettim.

Tırnağını kestirmemek için çok direndi, ama yavru da bir kedi olduğu için, tırnakları çok ince ve çok sivri oluyordu. Hareketleri her zaman bilinçli olmadığından, birkaç kere yüzümün çizilme tehlikesi sebebiyle,, tırnaklarını kesmekte kararlıydım. Baktım ki bir şeylerle kundaklayarak da üstesinden gelinmiyor, onu kullanmadığım kalın bir kadife pantolonun içine soktum ve geride kalan arka patilerinin tırnaklarını kesmeye çalıştım. Öyle kızdı öyle rahatsız oldu ki, pantolomun üzerinden geçirdiği dişleri elimin içinde iz bıraktı. En sonunda tüm tırnakları kesişim tamamlandığında, onu bıraktığımda hemen pantolonun içinden çıktı ve bez dolabın önünde, sırtı bana dönük, çok derin çok sık nefesler alıp verdi. Yani bu bi inat bi rahatsızlık değildi, canına kastettiğimi düşünmüştü ve canı onun için çok kıymetliydi.

Fıstık için bunu ilk kez bir rüyasından korkarak uyandığında fark etmiştim, bu küçük misafir kedi içinse bu farkındalığım o an oluştu. Bakış açımı etkiledi gerçekten.

Anlatmak istedim...

İşte böyle.
Allah’ım yüzümüze baksın.
Sanki bugünlerde Böcek’imin şişliği çok az küçülmüş gibi geliyor, inşallah yanılmıyorumdur ve inşallah bu dert bize hiç uğramadan bizi hiç hırpalamadan yel alıp gider.
İnşallah...

538. gün

Bu aralar bebeklerime çok şefkatli davranıyorum. Ne kadar canım yanarsa yansın, neler ziyan olursa olsun, hiç sesimi çıkarmıyorum. Bazı korkular insanı nasıl da terbiye ediyor...
Böcek de bi o kadar sevgi dolu bunun karşılığında, sabah 6.20 gibi uyanmıştım bir kere o zaman, bir kere de işe gitmek için uyandığımda 08.50 gibi beni tekrar emdi. Canım benim.

Bu ara buraya çok kar yağıyor. Herkes "Akkuş normale döndü" diye yorumluyor bu hava koşullarını. Kızlar da hayatlarında ilk kez kar görüyor olmalarından dolayı, çok ilgililer. Şeker sürekli buzdolabının üzerine çıkıp mutfak penceresinden pür dikkat dışarıyı izliyor. Sanırım salon penceresinin manzarası çok ilgi çekici değil :) İlk yağdığı gün bir kere kucağıma alıp camı açarak izletmek istedim ama korktu. Kaçıp koşa koşa koridora gitti. Bizim evimizde zaten 1 koridor var.

Böcekse çok ilgili. Çok dingin, dikkatle izliyor karı. Yine de soğuk diye maksimum 1 dakika kucakta izleyip, camı kapatıyoruz.

İşte böyle...

537. gün

Bu eve taşındığımdan beri, ki yaklaşık 10 ay oldu, hey maaşallah... Odamda yattığım günlerin sayısı 3 ya da 4 ancak olmuştur. Kalan vakitlerin neredeyse tümünde salonda, L koltuğun üzerinde uyudum. Bu haftasonu ailem geldikten sonra her nedense (bu nedenin yatağımın üzerindeki ıvır zıvırın kalkmış olması ihtimali bana epey yüksek geliyor) artık yatağımda yatmaya karar verdim. Akşamımı da odamda geçiriyordum. Salı sabahı Akkuş'a gelmiştik, salı gecesi ve çarşamba gecesi de orada yattım. 2 gündür kızlar sanki biraz durgun gibi geliyordu ve bu beni hüzünlendiriyordu.
Bugün biraz da salonda vakit geçirelim diye düşündüm, meğer problem odada takılmamızmış. Kızlar bugün yine kudurdular, ordan oraya koşup durdular. Biraz daha iyi hissettim.

Böceğim bugün ben ttnet müşteri hizmetleri ile telefonda konuşurken uyandı ve beni emdi. Benim canım.

Sonrasında da çok fazla koşturdukları için, Böcek bir ara nefes nefese kaldı aslında gözü daha da oynamaktaydı ama ben kendisini daha çok yormasını istemedim ve odaya koydum.

Bugün öğlen de fakülteyi aradım ancak henüz sonuç alınamadığını öğrendim.
Geç olsun da güzel olsun duyacaklarım... yeter ki güzel olsun.
Bugünümüze şükür olsun.
Yavrumu bize bağışla Allah'ım.

536. gün

1 hafta önce, tam da bugün korkum başladı.
O günün öncesindeki günlerdeyse, Şekerin çok büyük esnediğinde çenesinden gelen sesleri kafaya takmıştım. Acaba annesiyle fazla zaman geçiremedi mi, ondan mı çok sağlam bir vücuda sahip değil ki diye düşünüp duruyordum. Böcek o kadar hareketli o kadar neşeli, iştahlı, normal bir kediydi ki, onun için endişelenmek aklıma gelmemişti. Veterinere ilk gittiğimizde veteriner muayene edip, "sağlıklı" demişti. Bir de sanırım, siyah kedilerin güçlü görünen kas yapısından ötürü, Böcek benim için hep "sağlıklı", çok "sağlıklı"ydı.
Dün öğleden sonra aradım, çıkan kişi bizimle ilgilenen hekimin adını sordu. Birden fazla kişi olduğunu ama en çok Zeynep Hanımın ilgilendiğini söyledim. Peki o halde ben ona ulaşayım da sizi arasın dedi. Bekledim, bekledim beni kimse aramadı. 50 dk sonra, mesainin sonuna gelinirken tekrar aradım bu kez biyopsiyi alanın Ümit Bey olduğunu söyledim. Ona söyleyeyim arasın denince önceki aramamda da böyle dendiğini 5 dakika sonra arasam cevap alıp alamayacağımı sordum. Peki o zaman 5 dakika sonra arayın dedi, aradım. Sonucun çıkmadığını Ümit Beyin zaten belli olduğunda beni arayacağını söyledi.
Ama yine de, beklemek zor. Bugün öğleden sonra tekrar aradım. Zaten bana söylenen de 2 gün sonra aramamdı en başta. Dahiliye bölümü patoloji bölümünün numarasını verdi ancak cerrahidekilerin ameliyatta olduğunu söyleyerek, sonucunuz çıktıysa bile yarın ararsanız yorumlanabilir bugün cevap alamazsınız, dedi. Patoloji bölümünden telefonumu cevaplayan çekimser genç hanımefendi, prosedürün tam işleyişi nasıldır bilemiyorum ama bana henüz hazır olmadığını söyledi. Yarın tekrar arayacağım.

Arayacağım sıralarda tam metanetimi topluyorum, tamam bu konuşmaya hazırım diyorum. Ama hele de telefonda beklemem için bir müzik çalarsa hop göz pınarlarımla savaşım başlıyor. Telefonu kapattıktan sonra ise hiç savaşmıyorum, istisnasız gözyaşı. Ellerimi yüzümün tamamını kaplayacak şekilde kapayıp, kendimi koruyuşum mu desem karanlığa koyuşum mu. Bilmem...

Bazen ilk inceleyen uzmanın sözleri aklıma geliyor ve iyimser bir hisle doluyorum.
Genel, uzun süreli.
Bazen de boğuluyorum.

Bazen gerçeklerle yüzleşmekten korkuyorum, bazen de geç kalmaktan.
Böyle böyle vakit geçiyor...
Güzel sürprizlerle karşılaştır, yavrumu bana bağışla Allah'ım...

535. gün

İçinde bulunduğum çaresizliği anlatmaya hangi kelimeler yeter?
Bu bir isyan değil, ama neden böyle oluyor? Anlayamıyorum...
İki kediyle kendimce mutlu bir hayat sürmekteydim. Daha 1 ay önce bir fotoğraf paylaşmış ve altına şöyle yazmıştım: "Öncekileri kaçırmış olmamdan mütevellit, hayatıma bir geri yükleme noktası oluşturacaksam tam burası olabilir" başımın 2 yanında da Böcek ve Şeker. Gerçekten, o an, hayatımda kötü bir şey yoktu ve mutluydum.
Bu mutluluğum, ancak geçtiğimiz çarşamba gününe kadar sürdü.
Çarşamba günü Böcek, kedi ağacının 2. bölümünü kurmamdan önceki en üst katındaydı. Ben ayakta onu severken, birden boynunun altında bir şey olduğunu gördüm. Elleyince de fasülye büyüklüğünde bir şişkinlik elime geldi. Dokunduğum süre boyunca Böcek, canım, hiç tepki vermedi. Hemen veterinerimize yazdım. Bademcik veya çürük kaynaklı, enfeksiyöz bir şişlik olup olmadığını anlamam için ağzının içine bakmamı söyledi. Baktım, ne çürük ne şişmiş bademcikler yoktu...
Acaba Şeker ile boğuşurlarken yaralandı da bir şişkinlik mi oluştu dedim, hayır üzerinde ne diş izi vardı ne yara izi.
İyi ihtimalleri azaltıyor olmak göğsümü sıkıştırıyordu. Hemen ertesi gün veterinere gittik. Veteriner elledi ancak bir teşhis koyamadı, yalnız enfeksiyon ihtimalini elimine etmek üzere antibiyotik uyguladı, reçete etti ve de antiseptik pomat verdi. Peki kesin teşhis yöntemi nedir dediğimde, ultrasonla bakılmalı dedi ve biz iyi ihtimali umarak oradan ayrıldık. Yine de eğer ihtiyaç olursa doğru günde doğru şekilde gidebilmek için, Omü veteriner fakültesini aradım ancak oradaki telefonu cevaplayan veteriner bey ultrasonun her şeyi kesinleştiremeyeceğini, biyopsi alınması gerekeceğini söyledi. Ben çok korktum.
Perşembe akşamı pomadı uyguladık, cuma sabahı, cuma akşamı, cumartesi sabahı, cumartesi akşamı, pazar sabahı ve pazar akşamı pomat ve antibiyotiği kullandık. Yani toplamda, veteriner beyin uyguladığı ile birlikte, 4 günlük kullanım sonunda maalesef hiçbir küçülme gözlemleyemedim.
Haftasonu annemler gelecekti, zaten bu günler süresince, eğer bir iyileşme gözlemlemezsem onlarla Samsun'a geçeyim diye planlamıştım. Böylece yollarda ne Böceğim ne ben sıkıntı çekmeyiz diye düşündüm. Nitekim öyle yaptık ve pazar akşamı yola koyulduk.
Pazar günü annemin dolgulu dişi kırıldığından, pazartesi sabahı ilk önce onun için üniversiteye geçtik. İşimizi öğlene kadar halledince, öğleden sonra Böcekle ziyaretim için bize fikir vermesi açısından üniversitede öğretim görevlisi olan veteriner hekim komşumuz Ş. hanımın da yanına uğrayalım dedik ancak odasında bulamadık. Hemen yanındaki odadaki öğretim görevlisi hanım efendi sağ olsun seferber olup kendisini bizim için aradı. Genel tetkike yönelik birkaç soru sorduktan sonra, kedi ile birlikte kliniğe geçtiğimizde kendisine ulaşmamızı, bizi yönlendireceğini veya oradakileri bizim için yönlendirebileceğini söyledi. Teşekkür ettik. Yarım saat sonra ise ulaşıp, aynı zamanda akrabaları ve dahiliye bölümünde hatrı sayılan bey efendinin bizi bir buçukta bekliyor olacağını, detaylı muayene edeceğini söyledi.
Eve geçtim, yemek bile yiyemeden Böceğimi alıp fakülteye koyuldum. 10 dakika geciktim. Durumu vezneye açıkladım, beni Zeynep Hanım adında bir asistana yönlendirdi. Zeynep Hanım muayene etti, bir süre sonra yanında daha kıdemli biriyle geldi. O muayene etti. Bu lenf nodu değil, dedi. Lenf nodunu daha geride palpe edebildiğini söyledi, simetrik lenf nodunun da o gerideki palpe ettiği kısma tekabül ettiğini söyledi. "Cerrahlara sorsak, buna kesin lenf nodu derler" dedi. En son bir ara, timus olabilir bu dedi, yavru kedilerde de görülüyor zaten. O gittikten sonra yine bir bekleyiş süreci... Telefondan timus, şişkinlik kelimelerini aratıyorum, bir şey yok. Sonra yabancı olarak yazıp arattığımda, Thymus diseases başlıklı bir sayfa çıktı ancak buna sebep olunabilecek şeyler içinde gördüklerim omuzlarımı düşürdü.
Sonra başka bir bey geldi... Bu lenf nodu, dedi. Ama normal değil. Arkadaki küçük olan da sapı. Başka birkaç lenf nodunu daha palpe etti. Gözleri dikkatle açık, başını sağa sola sallar gibi bir hareketler. Allahım... Göğsüm daralmaya başladı yeniden.
O zaman hala pek anlamamıştım ama, sonradan sezdim ki aynı anda birkaçını palpe edebiliyor olmak pek de hayra alamet değildi.
Zeynep hanıma gelen hocalardan hangisinin Ş. hanımın bahsettiği bey olduğunu sordum. O profesördür, dedi. yani sizle ilgilenmesi küçük bir ihtimal demek istedi aslında. Biliyorum, dedim. İlgilenenler başka hocalarımızdı, eğer onlar bir karar veremezlerse hocamız gelecek dedi. Ş. hanım da telefonda bunu onadı.
Ben beklerken, Zeynep hanım yine gelip profesör hocanın sınavda olduğunu söyledi. Ama az sonra cerrahiden olduğunu sandığım bir asistan gelip, Böceğimi yine elledi, elledi, elledi... şu lenf nodunu da palpe edebiliyorum bunu da bunu da dedi ve ilk kez o kelimeyi birinin ağzından duydum: Lenfoma. Dünyam başıma yıkıldı. Göğüs bölgesindeki bir lenf nodundan bahsetti, palpe edebiliyorum, dedi. Daha önce ettiklerim lenfoma çıktı, dedi. Benim gözlerim doldu. İhtimal, falan filan, klasik teselli cümleleri. Biyopsiye izin verirseniz alabiliriz dedi. Hocayı beklemekle ilgili bir cümleleri de çıkınca, ben bekleyelim dedim ve 10 dakikaya kadar da sınavı bitmişti, hoca geldi. Çok saygıdeğer biriydi, aslında muayene de etmedi, telkin etti ama koca günde karşılaştığım beni anlayan tek kişi olduğunu hissettim. Dolu gözlerimin biyopsiye gönlüm el vermediğinden olduğunu sanmış. Başta cümlelerini biyopsi konusunda kurdu. Ben de biyopsiye iznimin olduğunu, beni bu hale getirenin kötü ihtimaller olduğunu söyleyince o konuda bir şeyler söyledi. O gidince son gelen cerrah beye biyopsi alabilirsiniz, dedim. Sanmıştım ki ben de yanlarında kızımı telkin edeceğim. Kızımı alıp gittiler.
Çok hasta kalmamıştı, bir süre sonra Böceğimin olduğunu tahmin ettiğim miyavlamalar duydum. Ah canım, filan diye içim giderken, bir de baktım canım bir odada kafesinin içinde bekliyor işi bitmiş bile. Bana sonucun bir sonraki gün çıkabileceğini söyledi son cerrah bey. Ama sonra Zeynep Hanım, numaranın olduğu kartviziti verirken, 2 gün dedi.

Aslında bugün bir sonraki gün ama kötü bir haber almaya sanırım cesaretim yok.
Kollarımda cansız bir beden taşımak beni çok korkutuyor.
Bekliyorum...

521. gün

Çok kere keşke ölen ben olsaydım diye düşünmüştüm.

Keşke sen olağanca naifliğin ve güzelliğinle, bu dünyayı güzelleştirmeye devam etseydin.

Keşke o kritik anlarda, seçim şansı bize ait olsa.

Sen gitmeden evvel yakınımdaki kimseyi kaybetmemiştim. Kaç kere alsak da bakımı önünde sonunda babama kalan balıklardan başka, çok yakınımda hiçbir canlı ölmemişti. Aslında seni öyle çok öyle derinden ve öyle farklı seviyordum ki, bazen bu sevgi gözlerimi dolduruyor, beni ağlatıyordu. Hatırlıyorum, sen gitmeden bir süre önce bir gün "Acaba Fıstık ölse üzülür müyüm?" diye düşünmüştüm. Üzülürüm herhalde, diye cevaplamıştım kendi kendime ölümle hiç karşı karşıya kalmamış biri olarak bunun kesin bir hesabını yapamamıştım. Elbette üzülürdüm ama bunun bu denli travmatik olabileceğini hiç, hiç, hiç hayal edememiştim. Bugün bile, evimde 2 kedi varken, üzerinden 1 buçuk yıl geçmişken, fotoğraflarının bulunduğu albümü açıp baktığımda ağlamaya başlıyorum.

Hala cevap bulamıyorum, hala çözüm de bulamıyorum.

Tabii ki onlar da şahıslarına münhasır kediler, kendilerine ait karakterleri var ve çok sevimliler, bana saf bir sevgi sunuyorlar; ama senin yerin senin halin senin tavrın kalbimin bir köşesinde hep bambaşka. Ne kadar kibar ne kadar kanaatkar bir kediydin.

Biliyor musun, babamın seninle benim karakterlerimizi benzetmiş olmasından ötürü, bazen bana, ömrümü erkenden tamamlayacakmışım gibi bir his geliyor. Bu beni biraz üzüyor ama biraz da üzmüyor. 

...

Neden böyle oldu sence Fıstık? Orada, artık cevabını bilebiliyor musun?

---

Kedilerimin ikisini de çok seviyorum ve tırnaklarını senin tırnak makasınla kestim. Yılbaşında Samsun'daki evimize gittik ve senin pembe tünelini kullanmalarına müsaade ettim. Umarım bunlardan rahatsızlık duymamışsındır. Geçen gün onlarla bir instagram fotoğrafı paylaştım, alınmadın değil mi meleğim? Facebook profilimde ve whatsapp profilimde seninle olan fotoğraflarımız var, telefonumun ekranında da. Eren abinin whatsapp profilinde de sen varsın.

Bazen acaba bu vefa bir yerlerde yeni kedilere haksızlık oluyor mu diye ufacık bir düşünce geçiyor aklımdan. Keşke senin bir cevap verebiliyor olma şansın olsaydı. Bahsettiğim değişiklikleri yapmaya yine de içim elvermiyor.

Fıstık... kalbim güzel anılarıyla birlikte öyle acıyor ki seni düşündüğümde.

---

Bugün instagramda patili dostlarımızın polimer kilden kolyelerini yapan bir sanatçının sayfasına rastladım. Seninkini yaptırmayı daha çok istedim, işte o yüzden fotoğraflarının olduğu albümü açmıştım. Yine bir sevgi ve çaresizlikle doldum. Bana bahşettiğin tüm güzelliklerin için teşekkür ederim. Tüm kalbimle.

Sen benim cennet manzaram olarak kalacaksın.

Yazmadığımda unutulduğunu düşünme sakın. Her gün aklımdasın.

En güzel yerlerde ağırlanman dileğimle. Görüşmek üzere meleğim.

464. gün

Evimizin yeni kedisi geldi. Ben seni özlemek için bahane arıyorum galiba Fıstık. Benim güzel bebeğim.

458. gün

Size yazmayalı neredeyse 2 ay oldu canlarım. Sanmayın ki bu sürede sizi unuttum, eskisinden neredeyse daha çok anıp daha çok özledim. Bir kediyle yaşamak ister istemez insanın eski anılarını canlandırıyor, iki kedi arasında ister istemez ortak noktalar oluyor, bir iletişim sesi, bir ses tonu, alıp bir yıl, iki yıl öncesine götürüyor beni. Ah nasıl özlüyorum...
Aslında bilgisayarı tamamen farklı bir amaçla almıştım elime, flash belleğe birkaç dosya atıp bırakacaktım, ama nasıl doldum nasıl doldum, buraya taşmak istedim.

Şeker eve geleli 1 ay 6 gün oldu. O gelmeden önce bir kediyle yaşamayı çok özlüyor ve çok istiyordum; o geldikten sonra ise anladım ki her kedinin yarenliği bir olmuyormuş. Şeker şimdiye kadar gördüğüm kedilerden çok farklı, çok yaramaz çok hareketli çok meraklı ve çok inatçı. Onu Kurban Bayramının arifesinde tramvay belediye evleri durağının oradaki üst geçitte bulmuştum, yani arabaların vızır vızır geçtiği bir yerde. Bir süre bekleyip annesinin olmadığından emin olduktan sonra hayat arkadaşı olmak üzere kararımı verdim. Fakat hala tam olarak arkadaş olabildiğimizden emin değilim. Bahsettiğim özellikleri ona daima anlayışla yaklaşmamı biraz zorlaştırıyor. Bir kedim daha olursa tırnaklarını kesmeyeceğim, bir kedim daha olursa ona kedi olmaktan ötürü yaptığı hareketler için kızmayacağım, ona asla kızmayacağım diyen ben, bazen kendimi bazense onu korumak adına kızmak zorunda kalıyorum. Bazen sabrımı yitiriyor ve ona bağırıyor, bulunduğum odadan çıkarıp kapıyı kapatıyorum. Haftasonları Akkuş'tan ayrılmayacağım bir vakit gelene dek bayramdan 1 Ekim'e kadar ona annemler baktı. Baktıkları süreçte Fıstığımla olan tecrübemizden farklı durumlar yaşadıklarını, Şeker'in beni çok zorlayacağını söylediler ancak ben kendimi neredeyse kedilere fısıldayan kız olarak gördüğümden bu sözleri dikkate almamıştım. Geldiğinde anladım ki çok haklılarmış. Sadece Fıstık'tan değil, tanıdığım tüm tüm tüm kedilerden çok farklı.

Gelişi ile birlikte ellerim tırnak ve diş izleriyle dolduktan sonra, sabrın sonunun selamet olmayacağını nihayet idrak edip 10 günün sonunda tırnaklarını kestim. Dişleri kaşındığından ve kendisi en uygun kaşıma aracı olarak ellerimi tespit ettiğindendi ellerimin kırmızı bir string tabloya dönüşü, ama bir yerden sonra ağız taramalarına ve flor uygulamalarına bu ellerle katılmak mahçup etmeye de başladı. Ve de bu sabır Şeker'i ya da beni bir yere götürmüyorken, canımın acısı da eklenince bunu yapmaya karar verdim. Elimi ısırmaları için internette okuduğum yöntemleri denedim ancak ilk haftalarda hiçbir gelişme gözleyememek beni karamsarlığa sürükledi. Allah'ım uzun ömür versin, bunu söylediğim için hem Allah hem Şeker beni affetsin ama "acaba çok istedim diye Allah'ım beni sınıyor mu" diye düşündüğüm bile oldu. Şimdi şimdi bu ilgisi azaldı gibi, sanırım ve umarım.

Bir diğer problemi ise kendisinin lavaboları yalama isteği sebebiyle yaşadık. Ben zaten bu konuda tedbirler almaya çalışıyordum çünkü ya deterjan kalıntılarının ya da oraların kirinin en nihayetinde zarar verebileceğini düşünmüştüm. Lavabo etrafına bantlar kapladım ama üzerine basıp sanki normal bi yüzeye basıyormuşçasına lavaboya yine de gidiyordu. Hedefe ulaşan yolda çekilen çileyi kutsal saymıyor ignore ediyordu resmen :) Normalde uzattığımda mandaline ardı ardına patiler savuran kız, lavabonun yanına koyduğumda yanından geçip gidiyordu. Her seferinde sabırla alıp yere koymakta da çözüm bulamadım. En sonunda mutfak lavabosunun ortasına bulaşık leğenini koymakta buldum çözümü. Tümünü kaplamasa da ulaşımını %90 engelliyor. Diğer lavabonun da ortasına ilk günler köpük tabaka koymuştum. En sonunda onu kırdı. Ağır bir şey koysam belki tırmanırken vs üzerine düşürür bir yerine zarar verir diye düşündüm ve en sonunda pes ettim. Oraya olan ilgisini koruyor. Aslında ilgi korumak açısından düşününce mutfak lavabosuna olan ilgisini de koruyor ancak oraya ulaşamıyor.

Neyse işte, demek istediğim, bazen onun tüm bu inatçılıklarıyla uğraşmak çok zor oluyor. Bir an lavaboyu yalamaya inat ediyor, bir an bilgisayar kullanım halindeyken üzerine çıkmaya yatmaya, bir an elimi kolumu ısırıp tırmalamaya, bir an üzerime tırmanmaya... hele iş kıyafetlerimi giydiysem... Allaaaah....

Yani ne bileyim, bir de bu kedide sabrettiğim şeyleri ve sende tepki gösterdiğim şeyleri kıyaslayınca benim melek Fıstıkım, vicdan azabım, utancım, acım öyle büyüyor ki kelimelere dökemem. Geçtiğimiz hafta Eren Samsun'a ziyarete gelince ben de gittim (Şeker'e Hilal eve gelip baktı) ve mezarını ziyarete geldim. Haftalardır, ziyaretlerdir bu kadar çok ağlamamıştım. Sen ideal, sen mükemmel bir kediydin. Sana yaptığım ve yapamadığım her şey için, bir kere daha, kalbimin en derinlerinden gelen en koyu hislerle özür dilerim. Sen gerçekten, "mükemmel"din...

Tahinim... Seniyse Şeker'in ilk geldiği günlerde öyle çok düşündüm ve içim öyle ezildi ki. Şeker'in ses tonu aynen seninkine benziyor, kucağıma aldığımda ama bunaldığında çıkardığı ses, seninkiyle neredeyse aynı. Ve tabii cılızlığı... İlk günlerde bu benzerlikler senin için sık sık üzülmeme sebep olmuştu.

Böyle diyorum diye diğer günler hiç aklıma gelmiyorsunuz sanmayın. Her gün ama istisnasız her gün aklıma mutlaka geliyorsunuz canlarım. Umarım çok güzel yerlerdesinizdir. Allah'ım bağışlasın ama ikinizin de bu kısa ömrü hak etmediğinizi düşünmeden edemiyorum. Sizi çok seviyorum. Umarım bir gün size kavuşurum ve hasret giderir, bu sefer birbirimize doyacak kadar vakit sahibi oluruz tabii doyabilirsek. Siz çok kıymetli kedilerdiniz. Bana yaşattığınız tüm sıcak duygular için size minnettarım.
Yanınıza gelmezsem, tekrar mutlaka yazacağım. Söz :)

409. gün

Bu sabah aklıma Tahin geldi. Onu ilk veterinere götürüşüm sırasında başını koluma koyup yolu izleyerek sakin sakin gidişi, bir tek pazarda balık kokusu alışından ötürü olduğunu sandığım heyecanlanışı. Veterinerde kucağıma yönelişi. Yaşamak ve ölmek, ne garip ne hüzünlü. Bir var bir yokluk. Şimdi kimbilir neredesin Tahinim. Benim minik narin bebeğim...

Bir haberim var kızlarım, müjde midir kara haber mi bilmiyorum. Bayram öncesi Samsun'a geçtiğimde beledive evleri kavşağında yol kenarında miyavlayan bir kediye denk geldim. Annemler Ankara'dan döneceklerdi, anahtarım da olmadığından bekleyecek vaktim boldu kedinin yakınında bekledim. Çok uzun süre beklememe rağmen gelen giden anne olmadı. Zaten bir annenin bırakması için de işlek bir yol kenarı çok uygun sayılmazdı. Bayram tatili bitene kadar kendini toparlaması için evde bakıp, sonrasında sitenin bahçesine bırakmak üzere aldım. Anne ve babam o akşam bana o kadar kötü hissettirdiler ki, bir ara içimden Samsun'a keşke gelmeseydim diye düşündüm. Kediyi yine kendi odama koydum. Uzun zaman oldu. Veteriner aslında dişlerine bakarak yaklaşık 2buçuk 3 aylık olduğunu ama çok bakımsız kaldığı için vücutça küçük olabileceğini söyledi. Ben 1 aylık olup olmadığından tereddüt ediyordum. Fıstıkımı eve getirdiğim zamanlara yakınmış. Fıstıkım pofuduk tüyleri ve bakımlı haliyle çok daha farklı duruyordu. Benim küçük meleğim. Bana ne anılar bahşettin, nasıl mutlu ve geldiğimiz noktadan nasıl üzgünüm anlatamam.

Gelecek günlerde kedi evime gelecek. İçim hiç rahat değil. Bir yanda ihanet hissi, diğer yanda kediyi sevememekten duyduğum korku.. ya da onu kaybetmekten. Aaaah ah...

Sizleri çok seviyorum canlarım. Lütfen beni terk etmeyin.

386. gün

ikinizi de çok özledim...
Bu haftaiçi aklıma birkaç kez Tahin geldi, nedendir bilmem, yoksa bugünlerde mi tanıştık, bugünlerde mi veterinere gittik kucak kucağa minik kız?
Fıstıkımın da evdeki bazı olgun hareketleri... şu an beni ağlatan, üzerine ilerleyen bir şey varsa geri geri adım atışı. Ah benim canlarım... Siz bu kısa ömürleri hiç hak etmediniz...

377. gün

Benim güzel gözlü miniğim, benim tatlı bıyıklım... sen nerelere gittin?

365. gün

Saat 00:28, 5 Ağustosu ardımızda bırakalı az bir vakit oldu.
Bir geçen yıl bu saatlerdeki halimi düşünüyorum, bir de şimdiki.
Eve saat 23.30 gibi geldim, geçen yıl olanları an be an saat be saat hissetmeye, hatırlamaya çalışmadım.
Sadece çarşıdayken bir ara telefonumdaki notlardan Fıstıkımın gittiği saate baktığım sıra, onunla ilgili aldığım notları gördüm
sanırım beni gülümsettiği anıların bir araya geldiği bir not
gülümsedim.
Bana bunların hepsini yaşatan, gidişinden sonra onca kediyi doyuracak sevgiyi bırakan melek...
sen bir melektin, doğduğun andan itibaren...
benim içimde hep bir sızı olarak kalacaksın.
Şu kara günde, senden bir kere daha özür diliyorum.
Her şey için binlerce kez teşekkür ederim.
Allahımın bizi bir gün yeniden karşılaştırması ve seni çok mutlu etmesi dileğiyle... sen beni çok mutlu ettin.

355. gün

Aklımda hep o çekingen bakışların, seni çok özleyeceğim Tahin.
İçimi dağlıyor seni düşünmek, bu kısa hayatına en çok şeyi sığdırmak için miydi tüm o hızın, telaşın?
Benim için her tortoiseshell sensin. O ince kibar bedenin. Kedi evinin içine acaba orada mısınız diye elimi uzattığımda kavradığım narin bacakların, patilerin.
Ah benim canım güzelim...

350. gün

Minik prensesim Fıstık...
Babamın seninle ilgili söylediği bir söz bana hep çok dokunaklı gelir.
Bir gün babam yemek yerken bacaklarına tutunup başını kaldırarak, hem yenene göz atmış hem de babama kendini hatırlatmışsın.
Ama hiç miyavlamamış, masaya zıplamamış, pati atmamışsın.
Babam demişti ki, "Aynen Bensu gibi. ‘Ben burdayım, bir şey verirsen’ diyor."
bunu ne zaman hatırlasam içim ezilir.
Seni çok seviyorum ve çok özledim Fıstık. Sensiz bu kadar gün nasıl geçti hayret ediyorum.
Çok üzgünüm....