218. gün

Can kızım, soruşturmam sonuçlandı ve olumlu sonuçlandı. Artık sağlık bakanlığı personeliyim. 15 gün içinde göreve başlamam gerekiyor. İçim buruk.
Yarın Eren sınava girecek. Yine bir Fıstık takvimi kafamda, geçen yıl Eren'in sınava doğru eve çıkmadan önce seninle vedalaşması gözlerimin önünde. Ah...

213. gün

“Dünya bir hevestir, daldığın kadar
Dünya bir nefestir, aldığın kadar
Dünya bir kafestir, kaldığın kadar. ”

---

“...
Ölüm korkunç, iğrenç, garip bir böcek olsa ve yoldan geçen birinin üzerine konsa, siz de onu görseniz hemen o kişiyi oracıkta durdurup; - Afedersiniz yolunuzu kestim ama, korkmayın, yakanıza Ölüm konmuş, demez misiniz? Şöyle iki parmağınızla fırlatıp atmaz mısınız onu? Ah ne güzel olurdu. Ama ölüm bir böcek değil! Ama yoldan geçenlerin bir çoğu onu üzerlerinde taşıyor. Ama farkında değiller, çünkü Ölüm görünmüyor. Doğal olarak onlarda yarın ki hatta bir sonra ki günkü hayatlarını planlamaya devam ediyorlar. Mesela ben.. Bakın şu dudağımın üstündeki çiçeği görüyor musunuz? Doktorlar buna çok güzel bir şey diyorlar, Karamela gibi... Epitelyoma! Bakın söyleyin benimle bir kez, tadını siz de hissedeceksiniz, Epitelyoma! Çiçeklere verilen isimlere benziyor değil mi? Ama bu bir çiçek değil. Bu bir Ölüm. Geçerken bunu dudağıma konduruverdi, hatıram olsun dedi ve ekledi bir kaç aya kadar gelirim. Bakın sizden ne isteyeceğim, yarın sabah erkenden gideceğiniz küçük köyün tren istasyonunda indikten sonra evinize kadar yürüyün. Yoldan bir demet ot koparın. Koparın ve sayın. Kaç tane ot koparmışsanız o kadar ömrüm kalmış demektir. Ama dikkat edin demet biraz kalın olsun!
...”

212. gün - Canıma okuyan şarkılar

Ve işte 7 ay geçti bile... Bahar geldi, havalar ısındı, camlar balkonlar yeniden açılır oldu. Canı yanar mı insanın bundan? Yanıyor...

Bugün pazar. Dedemin kız kardeşlerinden biri dün sabah vefat edince, hemen toparlanıp yola çıktılar. Dayım arabamızla götürdü herkesi, babam işi dolayısıyla gidemedi ama arabamız burada olmadığı için yanına gelme şansımız yine olmadı. Haftaya da pazar günü yağmurlu görünüyor, bu hafta içi de gitme ricamı dayıma yineleyeceğim.

Dün bir restoranda siparişimin hazırlanmasını beklerken çalan müzik beni ağlatıverdi. İnternette bir deyime rastlamıştım, bazı şarkılar için "kalp cenderesi" benzetmesi yapılmıştı, ne yerinde bir benzetme. Benim için böyle olan şarkıları yazmak istedim.

Bin cefalar etsen almam üstüme türküsü,
Teoman - Çoban Yıldızı
Kazım Koyuncu - İşte Gidiyorum
Göksel - Gittiğinde

Nerde duysam içim eziliyor, gözlerim doluyor. Yenileri oldukça yine buraya ekleyeceğim. Seni seviyorum Fıstık...

209. gün

Delirmek... Ne hazin bir son. İnsanın kaderinin, üstesinden gelebileceklerinin çok üzerinde olması.... Bu da kaderin bir parçası mı? Yani, delirmeyi mi yazar tanrı bir yerlere, böyle bir kader olabilir mi? Bazen, kaderin avuntudan öte bir kavram olmadığını düşündüğüm de olmuyor değil. Bu kısa ömür senin kaderin ya da bu kısa mutluluk benim kaderim değilse? Bu güzelliklerin kısa olmasının yalnız ve yalnız sebebi bensem? Bu gerçekten çok ağır. Sorumluluğu tanrıya ve kadere bırakmaksa yükü anlamlı miktarda azaltıyor.

2 hafta öncesinin pazarında, anneannemler Samsun'a geldi. Ziyaretlerinin 1 haftalık olması planlanmıştı ama 1 haftanın sonunda gitmediler... Pazar günü hava kapalıydı ve biraz da yağmurlu. Annem anneannem ve dedemle birlikte yanına gelmeyi önerdi ama bunu istemedim. Çünkü bu kalabalık ortamlarda yanında olmak ama seninle olamamak beni ayrı, sana duyduğum özlem ve bağlılığın anlaşılmayışı ve hatta hafife alınışı ayrı üzüyor. Bu geçtiğimiz 2 haftanın ziyaretsiz geçişi demek oldu, umarım bir üçüncüsü olmaz. Bu pazar güneşli ama eğer anneannemleri bırakma görevi babama verilirse, yine gelmemizin bir yolu olmayacak. Dayımdan pazartesi günü, işleri el verirse beni senin yanına getirmesini rica ettim ama işte çarşambayı bitirdik ve gidebilmiş değiliz. Sanırım önümüzdeki günlerde de dayım işi icabı şehir dışına çıkacak. Yine bana esmer günler düştü, eyvah...

İşin aslı seni çok özlüyorum ve bu özleme ya da yaşadıklarım/a hiç iyi gelecek seçimler yapmıyorum. Geçtiğimiz cumartesi The Lovely Bones isimli bir film izledim, tebligat için ortak tweetler attığımız bir hekimin twitter profilinde fragmanına denk gelmiştim. Filmin Türkçe adı Cennetimden Bakarken. 14 yaşında tecavüze uğrayarak öldürülen bir çocuğun, bir süre sevdiklerini terk edemeyip ruhunun onlara eşlik edişini, kendisinin bir başka boyutta dünyadan gidememiş ve dünyada kalamamışlığını konu alıyor. Bir kitaptan uyarlanmış. Tecavüz ve ölüm boyutları asıl trajedi idi ancak devamındaki sahneler de seni, emin olamadığım yokluğunu, bazen iyiden iyiye hissettiğim varlığını düşününce beni çok etkiledi. Filmin sonunda ana karakter Susie Salmon'ın ruhlarının sevdiklerini terk edişi üzerine ettiği sözler ve hepimize uzun ve mutlu bir hayat dilemesiyse çok dokunaklıydı. Bulabilirsem aşağıya videosunu bırakacağım.

Birkaç saat önce ise Poyraz Karayel'in veda bölümünü izledim. Aslında anneannemlerin yanında, dayımın evinde izlemekteydik, tüm düşmanlar ölüp neşeli bir vosvos otobüse bindiklerinde mutlu son olduğunu görüp eve gelmek üzere oradan ayrıldık. Eve geldiğimde internette geziniyordum ki ne göreyim, düşman her nasılsa patlayan arabanın içinden sağ çıkmış ve Ayşegül'ü öldürmeye gelmiş. Şaşırdım, az sonra televizyon başına yeniden geçtim, Poyraz delirmiş. Bir ölümün ardında kalanlar ve ölümün ardında kalanların ağırlığı beni yeterince üzmüşken, hala anlayamadığım bir sebeple Google'a şöyle yazdım: "Ayşegülün ölme sahnesi" Gerçekten mi? Boş bulunmuşluk mu desem, aptallık mı? Yönetmen de sağ olsun, ne kadar acıtabilirse o kadar acıtmış, ölüm sahnesini Ayşegül'ün gözünden çekmiş. Beni bir Fıstık'ım da beni böyle mi gördü, Fıstık'ım da bunları mı yaşadı hüznü sardı, ağlamaya başladım...

Bugün zaten psikolojik açıdan da yeterince yorulmuştum. Bahçede baktığım kedilerden dişi olanı, Tahin, dün gece sol ön patisinin üzerine basmaktan imtina ediyordu. Bugün gündüz gözüyle bakar bir şey mi batmış anlamaya çalışırım diye düşünmüştüm. Bugün yine aynı şekilde yürümekteydi ve her zamankinden yakın (sırnaşıklıktan uzak) sanki yardım dileyen bir haldeydi. Kucağıma alıp bir yere oturdum, patisini dokunarak incelerken acısını belli eden sesler çıkardı. Patisi zaten sağ ön patisine göre de şişmiş gibiydi. Kırık olmasından korkup veteriner cerrahi merkezine götürdüm. Doktor şişliği hemen fark etti, elle muayenede zavallı bebeğin yine canı yandı ve doktor o bölgedeki kırıkların röntgensiz pek anlaşılamadığını film çekeceğini söyledi, çekti. Çok şükür kırık yoktu, doktor patisine ya bir şeyin düştüğünü, ya kendisinin filan incittiğini söyledi, ateşi de bu probleminden kaynaklı normalden yüksek çıktı. Doktor antibiyotik reçete etti, günde 2 kere, 6 gün kullanıp gözleyeceğiz. Bir saat önce ilkini verdim, biraz tatsız bir deneyim oldu. Bir seferde yuttu ama hemen ardından yanımdan uzaklaşmak istedi. Biraz başını okşayıp biraz da büyük aşkı Eren'e okşattıktan sonra (saat geç olduğundan aşağı inerken bana eşlik etmişti) -ilacı içmesinin takdir edilecek bir davranış olduğunu anlasın istemiştim- bıraktım. Kobe, tüm ilginin Tahin'e yönelmesini biraz yadırgıyor gibi ama yapacak bir şey yok... Umarım gelecek günlerde tedaviye devam etmemize engel bir soğukluk da girmez Tahin'le. Veterinere gitmek, gelmek, yabancı ortama girmekteki tedirginlikleriniz, geliş gidişteki huzursuzluklarınız... hepsi beni psikolojik açıdan çok ama çok yoruyor, sende de öyle olurdu.

Senin taşıma kafesini yine kullanamadım ne yazık ki. Aslında düşündüm, hatta niyetlendim. Bu belki de kırık, Fıstık'ım bunu makul bulabilir, bana alınmaz dedim... Ama almak için yatak odasına gittiğimde gözümün önüne sen geldin, kafesin alt tarafında kalmış birkaç tüy topağını da görünce yapamadım.

İşte böyle benim güzel meleğim. Her duama seni iliştiriyorum hala, senin için en güzel yerleri diliyorum ve seninle bir gün yeniden kavuşmayı. Bugün anneanneme bol bol seni ve avcılıklarını anlattım. Havalar ısındı ya, sinekler çıktı ortaya, seni her zamankinden çok anıyorum. Keşke burada olsaydın. Seni çok, çok seviyorum benim canım prensesim. Sana yaşattığım ve yaşatamadığım her şey için özür dilerim gözümün nuru, biriciğim. Umarım çok mutlusundur...

-

203. gün

203... vay be.
Dün göbeğine dokunmayı, yüzümü sürmeyi çok özledim. Göbeğin senin mahremin gibiydi, açtığında bile -ki bu çok enderdi- dokunmaktan mahçubiyet ve tedirginlik duyardım. Nemli, terli ve sıcak anımsıyorum o tüylerle dolu güzel göbeğini. Benim meleğim. Önceki gün yine Ercan'ın profilinde resmini görünce içim ezildi. O ne dingin, o ne umutlu bir fotoğraf... Özür dilerim, Allah beni kahretsin.

194. gün

Benim huzur kokulum, benim prensesim, benim güzeller güzelim... Benim ipek tüylüm, benim dikenli dillerini sevdiğim, benim güzel gözlüm... Benim can arkadaşım, benim tatlı kızım, benim masum bebeğim... Nasılsın?
-Neleri özledim biliyo musun, ağzımın içinde defalarca kere uğraşıp bir türlü bulduramadığım, kavrayamadığım tüyünü, gözümde rahatsızlık hissedip ancak çok dikkatli bulabildiğim tüyünü... Alnını öpmeyi, sıcacık göbeğini ürkerek sevmeyi... Sana sarılmayı, kumunu değiştirmeyi. Yemin ederim.
-Ne fark ettim biliyor musun, artık dönmeyeceğini sanırım biliyorum. Sadece bazen, o hayalperest, o iyimser anlarımda bazen, gözümü kapatıp açtığımda bir kabustan uyanacağıma bir ihtimal veriyorum. Dönmeyeceğini biliyorum diyorum ama, çoğunlukla yanımda gezindiğini de biliyorum, gümüşlüklerin titremesini başka türlü açıklayamıyorum.
-Annemler beni o gün senin yanına getirdiler, bir şeyler yiyip keyifleri yerine gelince, sanırım tehditlerinin yersizliğini görebilecek enerjiye kavuştular. İyi ki de gitmişiz, sonraki pazar ufak ufak kar atıştırdı ve oralar daha yüksek olduğundan yine yanına varacağımızdan emin olamayarak gelemedik. Bu pazar hava güzel görünüyor.
-O pazarın hemen ertesi gün, pazartesi günü, evimize yeni mobilyalarımız geldi. Senin tekli koltuğunun ve birlikte uyuduğumuz üçlü koltuğun yerleri değişmedi. Bu beni teselli etti. İkili koltuk eski yerinden çekilip, üçlü koltuğun karşısına geldi. Artık ikili koltuğun yerinde konsol olacak. Eski yeri bana çok çok çok acı hatıraları anımsattığından, bu da beni memnun etti.
Sen gittiğinden beri ilk kez, çok mutlu oldum ve sevinçten ağladım. Bunun sebebi 68 metre derinlikte 28 cm çaptaki bir kuyuya düşen yavru köpeğin, 13 günlük uğraş sonucunda bu sabah 5:50 sıralarında kurtarılmış olmasıydı. İnsanların yılmadan çalışmaları, bir 'can' kurtarmışlıkları, köpeğe besledikleri temiz sevgi ve masum coşkuları beni etkiledi. Senden tekrar, her şey için özür dilerim güzel gözlüm.
Güzel gözlüsün sen. Hep evin en güzeli Fıstık derdim. Sarışın, renkli gözlü. Sen her şeyin en güzelini hak eden mükemmel bir kediydin. Özür dilerim...
-Hala güvenlik soruşturmamın sonuçlanmasını bekliyorum, hala evdeyim...
-Dün dayım, annem ve babamla tiyatroya gittik. Tiyatro dönüşünde dayım bizi kahve içmeye davet etti ve üşüdüğümüzden onun evine geçtik. Oraya gidince duygulandım ve seni özledim. Son gidişim kumunu almak içindi ve kumunu alıp döndüğümde, sen beni evde beklemekteydin güzel gözlüm. Dayımın evine zaten dünden evvel yalnız 2 kez gittim. İlk gidişimse seni bırakmak içindi, dayımın evi bana göre sen demekti. Dayımın attığı fotoğrafta üzerine çıkmış olduğun, kara kara düşündüğün koltuğa yerleştim. Sanki seni korudum ve biraz da kaynaştım.
-Seni çok özledim. 6 ayı doldurduk, insan inanamıyor... Meleğim yok ve ben delirmedim ve yaşayabildim. Buna hem hayret ediyor hem de mahçubiyet duyuyorum.
Bu yılları seninle geçiriyor olmalıydık, birlikte yaşlanmalıydık benim naif prensesim.
-Seni çok seviyorum. Umarım çok mutlusundur... Allahım seni en güzel yerlerde ağırlasın. Bir gün kavuşmak dileğiyle...

184. gün

Fıstık, bugün de yanına gelemiyorum, özür dilerim. Bu seni göremediğim 3. hafta olacak. Beni tehdit ettiler. Benim böylesine hassas olduğum bir konunun böylesine kolayca kullanılabilmesi kanıma dokunuyor. İstedikleri şekilde hareket etmezsem beni senin yanına getirmeyeceklerini söylediler. Başka bir şansımın olmadığını bilirken, bu yaşımda bununla tehdit ediliyorum. Beni bu kadar üzeceğini bilerek bunu öne sürüyorlarsa ben de peki dedim.

Çok üzgünüm Fıstıkım. Çok özür dilerim.

183. gün

Elbette günah çıkarma mevzuunu sen ve Allah benden daha iyi bilirsiniz, ama biraz düşündüm ve aşağıdaki kedilerden kendimi gerçekten mesul hissettiğime karar verdim. Buranın geldim geleli en çetin hava şartlarına sahip haftasıydı, karı bi taraftan rüzgarı ayrı... Gündüzleri eve aldım ama geceleri içim nasıl yandı. Şu an da çok mutsuzum Fıstıkım, benim iyiliğe açılan kapım, benim cennet parçam, benim bir tanem.

168. gün

Böyle bir mutsuzluk yok. Kendimden nefret edesim geliyor. Seni çok özlüyorum. Benim için öyle kıymetlisin ki. Seni çok seviyorum can parçam. Bitanem. Güzel gözlüm, ipek kızım benim. Aşkım. Minik prensesim, kelebeğim, bebeğim benim. Hatırlar mısın, bazen seni severken doğaçlama şarkılar söyleyiverirdim. Sen benim içimde bambaşka bi coşkuydun, içimde yarattığın bambaşka bi dünya. Ah benim meleğim, ah...

165. gün

Bazen düşünüyorum da acaba diyorum acaba bütün bu kediler için gösterdiğim çaba bir tür günah çıkarma mı? Bilinçaltımın derinlerinde ya da çok da derin olmayan bir yerlerinde bunu tetikleyen şey sana karşı hissettiğim suçluluk duygusu mu?

Son 1 ayda ölüm üzerine daha uzun ve daha derin düşünür oldum. Yalnız senin gidişin değil, tüm canlılar için, mesela vejeteryan olmaya doğru adım adım ilerliyorum. Küçük bir tavuk hayal ediyorum bir köyde gezinen, minik bi kuzu... Tavuk çiftliğinde yüklenilmiş bi beden ve yitip gitmiş kısacık bi ömür... Bir şeylerin çiftliğinin olması ve avlanmak için ya da tüketmek için üretilmiş olması, o canı daha değersiz mi kılıyor? Dünyaya tek seferlik ziyaretini yapan o canlının yaşadığı ömür gerçekten ona reva mı? Ve nice hayvanlar üzerindeki deney...

Düşündüğüm ölümün kapsamı yalnız bu değil elbette. Senin gidişin bir şeyleri tetikledi mi, yoksa yaşım itibarı ile yavaş yavaş "dünyanın yalanlığı" gerçeğinin yavaş yavaş farkına varacak mıydım bilmiyorum. Kısacık hayatların, kalitesiz hayatların, dünyada ufacık bir iz bırakamamış milyarlarca hayatın, düzen ya da kendi sebep olarak hiç fark etmez yitip gitmiş hayatların, beden yükü ağır işlerde ömür çürütenlerin, herhangi bir şekilde ömrünü gerçek anlamda çürütenlerin, delirenlerin, delirmemek için direnenlerin.... hepsini. Hayatlar ve bitişler. Var oluşlar ve yok oluşlar.

Bazen, bir gün bunları düşünürken her şey ağır gelir mi ve birden sıfırlamak ister miyim diye düşündüğüm de olmuyor değil.

2 gün önce, yanına gelemediğimiz 2 haftanın ardından yanına geldik. 1. pazar annemle babam Erzurum'a gitmişti, bu sebeple beni yanına getirecek kimse olmadı. 2. pazar ise kar yoğundu gelmemiz bizim açımızdan hem tehlikeliydi, hem de mümkün olamayabilirdi. Haftanın sonunu zor getirdim, sık sık seni düşündüm, hatırladım, sık ağladım. Yanına hayli duygusal geliyordum zaten, yolda dolmuştu gözlerim. Annem hala Erzurumdaydı ve Eren dersanede, ne mutlu ki babam yol takibinde duygusallığımı fark etmedi. Mezar alanına geldiğimizde bazı yeni mezar taşlarının olduğunu fark ettim, komşun kedi Maya'nın mezarlığı senden sonra gitmiş olmasına rağmen yanıbaşında duruyordu, seninkinin de konmuş olduğunu tahmin ederek yüksekliği hemen tırmandım. Rüzgar taşını üzerine devirmiş. Senin taşın da gelmiş.

Yalan yok, aylardır ama aylardır her ziyaretimde görmeyi bekliyordum. İstiyordum hatta. Ama görmek beni beklemediğim bir şekilfe yaraladı, çok, çok, çok... Çığlık atmak istedim, hıçkıra hıçkıra ağladım, şimdiye kadarki en duygusal ziyaretimdi. Sanırım bu mezar taşı, gidişinin ilk somut yüzüme vuruluşuydu ve ben, buna hiç hazır değildim.

İnsanların bugüne kadar yakınlarının mezar taşlarını yaptırdıklarında neler hissettiklerini hiç düşünmemiştim. Tüm yüzeyselliğimle sanmıştım ki rahatlarlar, ölen kişiye karşı hissettikleri bir sorumluluğu yerine getirdiklerini hissederler. Ama babam bu şiddetli ağlayışımı hiç yadırgamadı. (Babam senin kaybında çoğu örneğini babanneme bağlar ve acımı kendininki ile eşleştirir) O an, babamın da benzer şeyleri hissetmiş olabileceğini ilk kez fark ettim.

Rüzgar taşların neredeyse hepsini yıkmıştı. Senin kendi taşın da üzerindeydi, önündeki arkadaş Duman'ın taşı da. Nasıl bir rüzgarsa, anlamadım vallahi... Senin taşın için toprağı biraz kazıp, mermer levhanın oturduğu kısmı kazdığımız alana oturttuk. Toprak altlarda çamurlu olduğundan çok derinlere inemedik, ama indiğimiz kadarı da yeterliydi. Sonra mermeri alttaki taşın oyuğunda sabitlemek için araya dal parçaları ile çamur sıkıştrdık. Haftaya da soğuk silikonla gelmeyi planlıyoruz yanına bi terslik olmazsa.

Seni çok özlüyorum Fıstık. Can parçam. Kendimi çok suçluyorum. Senden özürler diliyorum, ve kendime aynanın karşısına geçip tükürmek istiyorum. Kusmak istiyorum kendimi düşündükçe, kendimi bazen bu ölümün sebebi gibi hissediyorum. Bir kediye hayatını sunmayı başaramamış, dünyadaki en aciz ve en gereksiz insan olduğumu düşünüyorum.

Senden bir kere daha özür dilerim. Binlerce kere daha. Ben gidişini öngörmedim ve hiç istemedim. Seni çok sevdiğimi ve benim için çok, çok, çok kıymetli olduğunu bil bebeğim. Benim bitanem.

153. gün - Sen gittikten sonra / Önemsediklerim

Annem: Gittiğin gün seni salonun halısız yerine koyup, üzerine kapanıp ağlamıştım. Annem o gün işyerinden çarşıya uğrayacağı için geç gelecekti, geldiğinde tarif ettiğim manzara ile karşılaştı. Annem de ağladı. Seni defnettikten sonra o akşam, sahile gittik. Ayağımda o babet, altımda eşofman, üzerimde o mor ev tişörtü. Kim beni nasıl görmüş, hakkımda ne düşünmüş, zerre umrumda değil. O an herkesten seninle ilgili en güzel anılarını anlatmalarını istemiştim. Annem geldiğinden beri sana mesafeli davranmıştı malum, sense annemin seni boğmayışını sevmiştin. Gitmenden önceki 1 hafta içinde, bir gün, biz annemle koltukta otururken gelip kucağımıza uzanmıştın. O an annemin kalbine dokunmuş. O sahil akşamında, annem onu anlatmıştı.
Annem şu an Erzurum'da. Bir aylık bir kursa gitti. Aslında sen gittin gideli ikinciye açılıyor bu kurs, ama annem ilkinde yakalayamadı, kontenjanları dakikalar içinde dolan bir kurs. Şimdi sağ salim dönmesini ve emeklerinin karşılığını almasını diliyorum.

Babam:  Babam seni sık yad ediyor. Bizle arkadaş gibi olmuştu diyor, kuyruğuna farkında olmadan bastığında verdiğin tepki - zarar vermeyi değil uyarmayı tercih edişin babama dokunaklı gelmiş. Babacığım aylar boyunca atanamadığım süre içinde, kaçırdığım atamalarda, bir kere olsun tadımı kaçıracak bir şey söylemedi. Ona bit evladın bir babaya duyacağından daha fazla şefkat duyuyorum. Babam hala aynı yerde çalışıyor, senin gitmenden birkaç hafta önce başlamıştı belki de hatırlarsın. Bugünlerde biraz hasta, soğuk algınlığı.

Eren: Sen gittiğinde, ben gittiğini henüz idrak edememişken, Eren veterinerin bahçesinde titreyerek ağladı. İlk gün şunu dediğini hatırlıyorum: Ben ablam atanıp da Fıstıkla gittiğinde Fıstık'ı çok özlerim, naparım diye düşünüyodum. Devam eden günlerde, gidişin onu çok etkiledi ve mutsuzlaştırdı. O zaman ben henüz bu kadar koyu bir mutsuzluk ve çaresizliğe bulanmamıştım ve onu teselli etmiştim. Sonrasında ise benim yaşadığım yoğun üzüntülerin onu üzdüğü gerekçesiyle ağlamamı, sürekli bahsini açmamamı ister oldu. İlk haftalar ziyaretine geldiğimizde bize eşlik ederken, sonraki haftalarda psikolojisinin etkilendiğini öne sürerek gelmemeyi tercih etti. Buna bir süre çok alındım ancak tabii ki üzerinde bir baskı kurmaktan kaçındım, tek başıma kalabileceğim ortamlar yaratıp ağladım. Şimdilerde ise dersanesinim olması gün-saat itibarı ile gelmesine müsaade etmiyor.
Evet, Eren abin bu yıl da sınava hazırlanmakta yani. Ona eşlik et, ona yardımcı ol meleğim.

Gümüş: Aşağıdaki anne kedi. Sen gittikten sonra bana yapılan sürprizin baş kahramanı, kalbimi ısıtan, eriten güzel anne. Sen gittikten sonra ilk sevdiğim kedi,-

148. gün

Unutamayacağım bir yıl olduğu kesin.
Sen gitmesen, her şey nasıl olacaksa olsa... umrumda olmaz.

139. gün

Canımın içi, Ordu Akkuş'a atandım! Dün belli oldu, sen gittiğinden beri hayatımda böylesine iyi bir gelişme olmamıştı. Hem sana uzak olmayacak ve sık sık ziyaretine gelebileceğim, hem de ailemi sık görebileceğim. Buraya bir buçuk iki saat uzaklıkta bir yer.
Allahıma şükürler olsun. Sen gelsen ülkenin en ücra en korkunç yerine bile giderdim ama, sen burdayken gidebileceğim en iyi yerlerden birine gidiyorum. Seni çok seviyorum benim küçük prensesim. Benim minik meleğim. Bitanem.

137. gün

Rüzgar esiyor, esiyor, estikçe içimdeki ateş harlanıyor.

Annemin günü benim için çok zor oldu. Odamı toplamak çok güçtü, ertelediğim yüzleşmelerin her birinin o kadar dar vakitte yapılmak zorunda olması bana biraz ağır geldi. Zaten dönem olarak da duygularımın yoğun olduğu bir zamana denk gelişi, benim için her şeyi daha da zorlaştırdı.

Fakat meleğim, fark ettim ki misafirler varken artık odamı ziyaret dürtüsü duymuyorum. Odada değilsin, özgürsün...

Sıcak su torbasından bahsedecektim, ilginçti benim için. Havalar soğudu Samsun'da, kar yağdı. Ben de bu yüzden hala henüz yavru olan aşağıdaki bebekleri sıcak tutmak istemiştim. Geceleri evlerinde kalıyorlar ama yalıtımı bir yere kadar oluyor, biraz da ısınmaları için aklıma sıcak su torbası geldi. Kar yağdığının ertesi günü yollara düştüm annemlerin sıcak su torbamızı aldığı yerden almak üzere, yaklaşık 35 dakikalık filan bir yürüme mesafesi. Ama tabii o soğukta. Karlı havalarda şık olan insanlara hep imrenmişimdir, yine annesi tarafından kışa çıkarılan, kat kat giyinmekten kolları havada kalan bebekler gibi giyindim çıktım. Ailemin parasını harcayacak olmaktan ayrı muzdaribim, soğuktan ayrı.

Neyse, yolun yarısını aşmıştım ki, yerde bir sıcak su torbası gördüm. Bildiğin sıcak su torbası. Hani her gün yerde görmediğimizden. Sıcak su torbası. Bir bahçede ya da kaldırımda da değil, arabaların yolunun kenarında, üzeri biraz karlarla kaplanmış. Şaşırdım. Aldım, içi boştu, belki patlak filan olduğundan atmışlardır diye düşünerek hemen yakındaki okulda su doldurdum, sapasağlamdı. Ben de o parayla birkaç sokak kedisine daha yaş mama alıp dağıttım. Sinop-Samsun yolundaki Carrefourun ardı kedi cennetiymiş meğer, içlerinde öyle güzelleri de var ki. O minicik patileriyle o karlara bastıklarında içim gidiyor.

İşte böyleydi sıcak su torbası meselesi. Eve gelince hemen üzerine bir kılıf diktim, hem vücutlarını yakmasın hem de bir sebeple kirlenirse temizliği kolay olsun diye. Koyduğum sıcak su 3-3,5 saat sıcak kalıyor. Biraz işe yarıyorsa ne mutlu bana.

Bana bu sevgiyi aşıladığın için sen bir kahramansın. Sen gözümün nuru, gönlümün en naif köşesisin. Sen benim bitanemsin. Seni çok özledim.

134. gün

Bu pazar annemin misafirleri olduğu için yanına gelemeyeceğiz, bu yeterince üzücüyken, odamı toplamak zorunda olmak benim için çok ağır oldu. Sen gittiğinden beri dokunulmamış odanın her köşesini toplamak anılara bulanmak demekti, seni orada görmek ve kahrolmak.
İstedim ki bir çığlık atayım, ve sanki bi kabusmuş gibi yatağımdan doğrulayım. Oh diyeyim kabusmuş, sana sarılıp sarılıp ağlayayım. Sana sarılıp. Dişimi sıkıp attım çığlıklarımı, sonra aşağı inip biraz kedi sevmek istedim iyi gelir sanarak.
Havalar çok soğudu, kediler artık genelde onlara yaptığım evde vakit geçiriyorlar. Havalar soğuduğu için, bazen ben de yanlarına sıcak su indiriyorum. Evlerinin içine bir sıcak su torbası koydum, onun içindekini yeniliyorum. Sıcak su torbasını temin etmem çok ilginçti meleğim, belki de bir ara anlatırım.
Seni çok özledim gözümün nuru, canımın içi. Keşke seni döndürmenin bir yolu, Allahla bir pazarlığı olabilse. Bir şeylerimi versem, belki kendimi, ve minik bedenin tekrar dolaşabilse dünyamızda, minik akciğerlerine kocaman bi nefes dolabilse. Benim küçüğüm, benim canım...

---

Allah der ki; Kimi benden çok seversen onu senden alırım...  Ve ekler : "Onsuz yaşayamam" deme, seni onsuz da yaşatırım. 
Ve Mevsim geçer, gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur, aklın şaşar. Dostun düşmana dönüşür, düşman kalkar dost olur, öyle garip bir dünya. Olmaz dediğin ne varsa hepsi olur... "Düşmem" dersin düşersin, "Şaşmam" dersin şaşarsın.
En garibi de budur ya, "Öldüm" der durur, yine de yaşarsın...