464. gün

Evimizin yeni kedisi geldi. Ben seni özlemek için bahane arıyorum galiba Fıstık. Benim güzel bebeğim.

458. gün

Size yazmayalı neredeyse 2 ay oldu canlarım. Sanmayın ki bu sürede sizi unuttum, eskisinden neredeyse daha çok anıp daha çok özledim. Bir kediyle yaşamak ister istemez insanın eski anılarını canlandırıyor, iki kedi arasında ister istemez ortak noktalar oluyor, bir iletişim sesi, bir ses tonu, alıp bir yıl, iki yıl öncesine götürüyor beni. Ah nasıl özlüyorum...
Aslında bilgisayarı tamamen farklı bir amaçla almıştım elime, flash belleğe birkaç dosya atıp bırakacaktım, ama nasıl doldum nasıl doldum, buraya taşmak istedim.

Şeker eve geleli 1 ay 6 gün oldu. O gelmeden önce bir kediyle yaşamayı çok özlüyor ve çok istiyordum; o geldikten sonra ise anladım ki her kedinin yarenliği bir olmuyormuş. Şeker şimdiye kadar gördüğüm kedilerden çok farklı, çok yaramaz çok hareketli çok meraklı ve çok inatçı. Onu Kurban Bayramının arifesinde tramvay belediye evleri durağının oradaki üst geçitte bulmuştum, yani arabaların vızır vızır geçtiği bir yerde. Bir süre bekleyip annesinin olmadığından emin olduktan sonra hayat arkadaşı olmak üzere kararımı verdim. Fakat hala tam olarak arkadaş olabildiğimizden emin değilim. Bahsettiğim özellikleri ona daima anlayışla yaklaşmamı biraz zorlaştırıyor. Bir kedim daha olursa tırnaklarını kesmeyeceğim, bir kedim daha olursa ona kedi olmaktan ötürü yaptığı hareketler için kızmayacağım, ona asla kızmayacağım diyen ben, bazen kendimi bazense onu korumak adına kızmak zorunda kalıyorum. Bazen sabrımı yitiriyor ve ona bağırıyor, bulunduğum odadan çıkarıp kapıyı kapatıyorum. Haftasonları Akkuş'tan ayrılmayacağım bir vakit gelene dek bayramdan 1 Ekim'e kadar ona annemler baktı. Baktıkları süreçte Fıstığımla olan tecrübemizden farklı durumlar yaşadıklarını, Şeker'in beni çok zorlayacağını söylediler ancak ben kendimi neredeyse kedilere fısıldayan kız olarak gördüğümden bu sözleri dikkate almamıştım. Geldiğinde anladım ki çok haklılarmış. Sadece Fıstık'tan değil, tanıdığım tüm tüm tüm kedilerden çok farklı.

Gelişi ile birlikte ellerim tırnak ve diş izleriyle dolduktan sonra, sabrın sonunun selamet olmayacağını nihayet idrak edip 10 günün sonunda tırnaklarını kestim. Dişleri kaşındığından ve kendisi en uygun kaşıma aracı olarak ellerimi tespit ettiğindendi ellerimin kırmızı bir string tabloya dönüşü, ama bir yerden sonra ağız taramalarına ve flor uygulamalarına bu ellerle katılmak mahçup etmeye de başladı. Ve de bu sabır Şeker'i ya da beni bir yere götürmüyorken, canımın acısı da eklenince bunu yapmaya karar verdim. Elimi ısırmaları için internette okuduğum yöntemleri denedim ancak ilk haftalarda hiçbir gelişme gözleyememek beni karamsarlığa sürükledi. Allah'ım uzun ömür versin, bunu söylediğim için hem Allah hem Şeker beni affetsin ama "acaba çok istedim diye Allah'ım beni sınıyor mu" diye düşündüğüm bile oldu. Şimdi şimdi bu ilgisi azaldı gibi, sanırım ve umarım.

Bir diğer problemi ise kendisinin lavaboları yalama isteği sebebiyle yaşadık. Ben zaten bu konuda tedbirler almaya çalışıyordum çünkü ya deterjan kalıntılarının ya da oraların kirinin en nihayetinde zarar verebileceğini düşünmüştüm. Lavabo etrafına bantlar kapladım ama üzerine basıp sanki normal bi yüzeye basıyormuşçasına lavaboya yine de gidiyordu. Hedefe ulaşan yolda çekilen çileyi kutsal saymıyor ignore ediyordu resmen :) Normalde uzattığımda mandaline ardı ardına patiler savuran kız, lavabonun yanına koyduğumda yanından geçip gidiyordu. Her seferinde sabırla alıp yere koymakta da çözüm bulamadım. En sonunda mutfak lavabosunun ortasına bulaşık leğenini koymakta buldum çözümü. Tümünü kaplamasa da ulaşımını %90 engelliyor. Diğer lavabonun da ortasına ilk günler köpük tabaka koymuştum. En sonunda onu kırdı. Ağır bir şey koysam belki tırmanırken vs üzerine düşürür bir yerine zarar verir diye düşündüm ve en sonunda pes ettim. Oraya olan ilgisini koruyor. Aslında ilgi korumak açısından düşününce mutfak lavabosuna olan ilgisini de koruyor ancak oraya ulaşamıyor.

Neyse işte, demek istediğim, bazen onun tüm bu inatçılıklarıyla uğraşmak çok zor oluyor. Bir an lavaboyu yalamaya inat ediyor, bir an bilgisayar kullanım halindeyken üzerine çıkmaya yatmaya, bir an elimi kolumu ısırıp tırmalamaya, bir an üzerime tırmanmaya... hele iş kıyafetlerimi giydiysem... Allaaaah....

Yani ne bileyim, bir de bu kedide sabrettiğim şeyleri ve sende tepki gösterdiğim şeyleri kıyaslayınca benim melek Fıstıkım, vicdan azabım, utancım, acım öyle büyüyor ki kelimelere dökemem. Geçtiğimiz hafta Eren Samsun'a ziyarete gelince ben de gittim (Şeker'e Hilal eve gelip baktı) ve mezarını ziyarete geldim. Haftalardır, ziyaretlerdir bu kadar çok ağlamamıştım. Sen ideal, sen mükemmel bir kediydin. Sana yaptığım ve yapamadığım her şey için, bir kere daha, kalbimin en derinlerinden gelen en koyu hislerle özür dilerim. Sen gerçekten, "mükemmel"din...

Tahinim... Seniyse Şeker'in ilk geldiği günlerde öyle çok düşündüm ve içim öyle ezildi ki. Şeker'in ses tonu aynen seninkine benziyor, kucağıma aldığımda ama bunaldığında çıkardığı ses, seninkiyle neredeyse aynı. Ve tabii cılızlığı... İlk günlerde bu benzerlikler senin için sık sık üzülmeme sebep olmuştu.

Böyle diyorum diye diğer günler hiç aklıma gelmiyorsunuz sanmayın. Her gün ama istisnasız her gün aklıma mutlaka geliyorsunuz canlarım. Umarım çok güzel yerlerdesinizdir. Allah'ım bağışlasın ama ikinizin de bu kısa ömrü hak etmediğinizi düşünmeden edemiyorum. Sizi çok seviyorum. Umarım bir gün size kavuşurum ve hasret giderir, bu sefer birbirimize doyacak kadar vakit sahibi oluruz tabii doyabilirsek. Siz çok kıymetli kedilerdiniz. Bana yaşattığınız tüm sıcak duygular için size minnettarım.
Yanınıza gelmezsem, tekrar mutlaka yazacağım. Söz :)

409. gün

Bu sabah aklıma Tahin geldi. Onu ilk veterinere götürüşüm sırasında başını koluma koyup yolu izleyerek sakin sakin gidişi, bir tek pazarda balık kokusu alışından ötürü olduğunu sandığım heyecanlanışı. Veterinerde kucağıma yönelişi. Yaşamak ve ölmek, ne garip ne hüzünlü. Bir var bir yokluk. Şimdi kimbilir neredesin Tahinim. Benim minik narin bebeğim...

Bir haberim var kızlarım, müjde midir kara haber mi bilmiyorum. Bayram öncesi Samsun'a geçtiğimde beledive evleri kavşağında yol kenarında miyavlayan bir kediye denk geldim. Annemler Ankara'dan döneceklerdi, anahtarım da olmadığından bekleyecek vaktim boldu kedinin yakınında bekledim. Çok uzun süre beklememe rağmen gelen giden anne olmadı. Zaten bir annenin bırakması için de işlek bir yol kenarı çok uygun sayılmazdı. Bayram tatili bitene kadar kendini toparlaması için evde bakıp, sonrasında sitenin bahçesine bırakmak üzere aldım. Anne ve babam o akşam bana o kadar kötü hissettirdiler ki, bir ara içimden Samsun'a keşke gelmeseydim diye düşündüm. Kediyi yine kendi odama koydum. Uzun zaman oldu. Veteriner aslında dişlerine bakarak yaklaşık 2buçuk 3 aylık olduğunu ama çok bakımsız kaldığı için vücutça küçük olabileceğini söyledi. Ben 1 aylık olup olmadığından tereddüt ediyordum. Fıstıkımı eve getirdiğim zamanlara yakınmış. Fıstıkım pofuduk tüyleri ve bakımlı haliyle çok daha farklı duruyordu. Benim küçük meleğim. Bana ne anılar bahşettin, nasıl mutlu ve geldiğimiz noktadan nasıl üzgünüm anlatamam.

Gelecek günlerde kedi evime gelecek. İçim hiç rahat değil. Bir yanda ihanet hissi, diğer yanda kediyi sevememekten duyduğum korku.. ya da onu kaybetmekten. Aaaah ah...

Sizleri çok seviyorum canlarım. Lütfen beni terk etmeyin.

386. gün

ikinizi de çok özledim...
Bu haftaiçi aklıma birkaç kez Tahin geldi, nedendir bilmem, yoksa bugünlerde mi tanıştık, bugünlerde mi veterinere gittik kucak kucağa minik kız?
Fıstıkımın da evdeki bazı olgun hareketleri... şu an beni ağlatan, üzerine ilerleyen bir şey varsa geri geri adım atışı. Ah benim canlarım... Siz bu kısa ömürleri hiç hak etmediniz...

377. gün

Benim güzel gözlü miniğim, benim tatlı bıyıklım... sen nerelere gittin?

365. gün

Saat 00:28, 5 Ağustosu ardımızda bırakalı az bir vakit oldu.
Bir geçen yıl bu saatlerdeki halimi düşünüyorum, bir de şimdiki.
Eve saat 23.30 gibi geldim, geçen yıl olanları an be an saat be saat hissetmeye, hatırlamaya çalışmadım.
Sadece çarşıdayken bir ara telefonumdaki notlardan Fıstıkımın gittiği saate baktığım sıra, onunla ilgili aldığım notları gördüm
sanırım beni gülümsettiği anıların bir araya geldiği bir not
gülümsedim.
Bana bunların hepsini yaşatan, gidişinden sonra onca kediyi doyuracak sevgiyi bırakan melek...
sen bir melektin, doğduğun andan itibaren...
benim içimde hep bir sızı olarak kalacaksın.
Şu kara günde, senden bir kere daha özür diliyorum.
Her şey için binlerce kez teşekkür ederim.
Allahımın bizi bir gün yeniden karşılaştırması ve seni çok mutlu etmesi dileğiyle... sen beni çok mutlu ettin.

355. gün

Aklımda hep o çekingen bakışların, seni çok özleyeceğim Tahin.
İçimi dağlıyor seni düşünmek, bu kısa hayatına en çok şeyi sığdırmak için miydi tüm o hızın, telaşın?
Benim için her tortoiseshell sensin. O ince kibar bedenin. Kedi evinin içine acaba orada mısınız diye elimi uzattığımda kavradığım narin bacakların, patilerin.
Ah benim canım güzelim...

350. gün

Minik prensesim Fıstık...
Babamın seninle ilgili söylediği bir söz bana hep çok dokunaklı gelir.
Bir gün babam yemek yerken bacaklarına tutunup başını kaldırarak, hem yenene göz atmış hem de babama kendini hatırlatmışsın.
Ama hiç miyavlamamış, masaya zıplamamış, pati atmamışsın.
Babam demişti ki, "Aynen Bensu gibi. ‘Ben burdayım, bir şey verirsen’ diyor."
bunu ne zaman hatırlasam içim ezilir.
Seni çok seviyorum ve çok özledim Fıstık. Sensiz bu kadar gün nasıl geçti hayret ediyorum.
Çok üzgünüm....

319. gün

Merhaba benim canlarım... Bu blog benim için hep sizlerle dertleşme, sizlerle buluşma ortamı oldu ve bunun herkesin izleyebileceği ama nasılsa izlemediği bir ortamda oluşu bir çekimserlik ve bir rahatlığı beraberinde getiriyordu.
Bugün ilk kez, aynı şekilde tutulan bir bloga rastladım. Blog sahibi bundan tam 17 yıl önce 25 yaşında bir trafik kazasında kaybettiği oğluna olan özlemini ve hislerini, bir blog üzerinde dile getirmiş. Okudukça ağladım.
Allahım travmatik ölümle yakınlarını kaybeden herkese, gani gani sabır versin...

316. gün

Kediler ne şahıslarına münhasır dostlar. Fıstığımın yeri benim için her zaman bambaşka olacaksa da, düzenli beslediğim hiçbir kedi benim için diğerlerinin aynı değil. Hepsi çok özel ve kıymetli kediler.
Fıstık beni hayvan sevgisiyle ilk tanıştıran, en derin duygularımın, bu çağlayanın fışkırdığı memba.
Gümüş ilk yardımım, canım, benim için hep çok özel olacak.
Tahin gördüğüm en karakter sahibi, en naif, en hareketli en tatlı kedilerden.
Kobe bana bugüne kadar en çok sevgiyi göstermiş, bir tanecik.
Cici kız... Yeni arkadaşım. Onu şu an için güzel gözleri ve güzel yüzünden, ürkek Fıstıkı andıran tavırlarından başka ayrı bir yere koyabilecek kadar tanımıyorum.

Hepiniz benim en zor anlarımda yetiştiniz ve iyi ki yetiştiniz. Hepinizi iyi ki tanıdım, sizleri çok seviyorum. Yaşayanlarınıza upuzun mutlu bir ömür, gidenlerinizin en güzel yerlerde ağırlanmasını diliyorum. Pişmanlığım ancak yapamadıklarım içindir, sizin için her nr yaptıysam, yapma fırsatını tanıdığınız için ben teşekkür ederim. Yaşattığı haz tarifsizdi. Umarım bir gün hepinizle tekrar karşılaşırız.

306. gün

Canım kızlarımı unuttum sayılmasın. Hala onları düşünmediğim tek bir gün dahi yok, sadece kedi konusunda kalbim biraz karışık, uyuşuk... Kobe'yi en son 26 Mayıs akşamı sevdim ve ona bir daha rastlayamadım. O pazar, pazartesi, geçtiğimiz pazar, pazartesi sokaklarda hep aradım ama bir türlü çıkmadı karşıma. En son danıştığım çocuklardan biri, bir kadının parkta bir süre siyah bir kediyi sevip sonra evine götürdüğünü söyledi, umarım gerçektir ve umarım o kedi Kobe'mdir.
Fıstıkımın gidişi, Gümüşün gidişi, Tahinin gidişi, ve son olarak da Kobenin gidişi... Bağ kurduğum kedilerin her birinin bu terkleri bende, artık, haliyle, acaba çok yanlış hevesler peşinde miyim hissini ve fikrini doğurdu. Sokakta bir kedi gördüğümde, hele de Akkuşta yine gönlüm sızlıyor, yanımda, elimde evimde imkanlarım dahilinde ne varsa paylaşmak istiyor ve paylaşıyorum, ama acaba bu burada mı kalmalı? Kedilerle bağ kurmamalı ya da bir kediyle bağ kurmanın hayalini de hiç kurmamalı mıyım?
Çünkü Tahinimin gidişinden sonra Kobeyi eve almakta kesin karar kılmış ancak kardeşimin sınav haftalarında ve bayram tatillerinde evde olamayacağımdan yalnız kalmamasını gözeterek bayram sonuna ertelemiştim. Bu zamanlama, yalnızca talihsizlik mi yoksa şevkimin kırılmasının da bir sebebi mi var?
Kedi sevgim böyle mi sürecek?
Sizleri çok seviyorum benim güzel kızlarım. Benim meleklerim.
Bana birer lütuftunuz, beni çok mutlu ettiniz, umarım benden razı da olmuşsunuzdur.
Affetmeniz dileğiyle...

291. gün - Tahin...

2 gün önce aşağıya Kobe'ye yemek indirmişim, saat 7'ye geliyor, geçiyor belki. Yemeğini yemiş, kucağıma gelmiş. Birbirimizi sevip hasret gidermekteyiz. Merdivenden gelen sesler, tık, tık, tık, tık... Son basamağa geldiğinde pisi pisi diye rastgele seslenip, sonra beni gören Vildan Hanım. Ömer Amca'nın gelini. Spagetti ile kemik getirmiş, oradaki boş kaba boşaltırken, "Ayyy duydunuz mu diğer kedinin başına gelenleri" diyen, geveze hali.
İçime düşüveren ateş...

Ah ipek tüylü güzel kız. Ah nerede olsa başının çaresine bakar dediğim cennet parçası. Ah onca can acısında, onca bıkkınlığında bana bir kere tırnağını çıkarmayan bebek. Seni de unutmayacağım.

Şimdi fotoğraflara bir baktım da, sen de bana tam Fıstıkımın geldiği zamanlarda gelmişsin. Kasımın başı... Bir akşam, Gümüş ve yavrularına yemek indirdiğimde bas bas bağırarak apartmanın kapısının önüne geliverdin. Başta Kobe sandım seni, ama sanki cüssen ona göre biraz küçüktü. Dudağının üzerindeki beyazlığı, süt falan içmiş de onun bulaşığı sandım. Sonra biraz dikkatli bakıp sevince sitemizin yeni bir üyesi olduğunu anladım.

Karnın şişti, Hakan iç parazittendir dedi, seni polar mavi atkıya sarıp, kucağımda veterinere götürdüm. Hiç huysuzlanmadın, kucağımda başını koluma yaslayıp, etrafı izleyerek gidip gelmene çok şaşırdım. Veterinerin sana muamelelerinden, parazit hapını içirişinden hiç memnun kalmadın, veteriner sana elini uzatınca başını geri çekip, muayene masasından bana yönelip kızgın gibi miyavlayarak sanki bana beni götür dedin. Kucağıma aldığımda öyle mayıştın ki, iç parazit hapı alerji yaptı ve bir şeyler oluyor sanıp gözlerim karardı. Bir kedinin daha benimle hayatını kaybetmesine dayanamayacağım dedim, sen de ben yokken gittin...

O karakter sahibi tavırlarını, o üzerime tırmanışlarını, uyurkenki hareketlerini, bana yaşattığın mantar macerasını, o beyaz kıyafetimi yoğurup emişlerini... 2 gün ortadan kaybolup geldiğindeki çekingenliğini... ama en çok da o ürkek bakıp miyavlayışlarını unutmayacağım Tahin. Seni hep o naif miyavlayış şeklinle hatırlayacağım.

Mutlu bir hayat sürdüğüne inanıyorum, inanmak istiyorum. Olabildiğine özgürdün ve temel ihtiyaçların hep en güzel hallerde karşılandı. Bir can arkadaşın vardı... Ama sen bir ev kedisi olmalıydın, şimdiki en büyük ve tek pişmanlığım da bu yüzden.

Sen bu kısa hayatı hak etmeyen bir kediydin. Umarım şu an mutlusundur. Allahım seni en güzel yerlerde ağırlasın. Bundan sonra burada seni de anacağım.

290. gün

Merhaba Fıstık ve Tahin...
Öyle yılgın, öyle bitik, öyle çaresizim. 

284. gün

Aklımda beni tırmaladıktan sonraki küskünlüğümüzü dağıtmak için bana naif, ürkek, sevimli bakışlarla yaklaşışın var. Allah beni kahretsin ki cezalandırmak istemişim seni, kısacık hayatına hiç kullanamayacağın dersleri eklemek, bidaha yapmanı engellemek bidaha yapabileceğin vaktin var olacağına inanarak... Seni tırmalamanın hemen akabinde de okşamamış, sana sımsıkı sarılmamış oluşumu, Allah karhetsin. Yine de bana yaklaşmana sebep olan şevkatse, sevgiyse... ya da sadece şu saçma dünyada yalnız kalma korkusuysa? Allahım ne ağır...
Seni çok özledim meleğim... Zaman hiçbir şeyi hafifletmiyor. Çığlıklar atmak istiyorum, seni çağırmak çağırmak çağırmak...
Bu pazar yanına geldim, uzunca vakit geçirdim seninle. Çiçekler ektim üzerine, katmerli ipek çiçeği ile kokulu küçük karanfiller. Tohumların kabuğu mu kırıldı ne, ne beni böyle ağlatan? Seni çok, çok, çok özlüyorum. Keşke senin yerine ya da seninle birlikte ölseydim. Benim masum, temiz, cennetim.

278. gün

Seni düşünmeden bir günüm bile geçtiyse yarını görmek nasip olmasın.